سایکل توریست ترکیه

2010-12-07T17:24:00.006+03:30

سفر به ترکیه

بهار 1388

در ابتدا از دوست خوبم فرید دولت آبادی بابت تهیه مطالب و همچنین زحماتی که در این سفر کشید تشکر میکنم.

سفر ما از شهر تبریز شروع شد و از طریق ارومیه و بعد مرز سرو وارد خاک ترکیه شدیم .

بعد از رد شدن از مرز بارون شدیدی گرفت که مجبورمون کرد یک ساعتی زیر یک آلاچیق معطل بشیم که بارون بند بیاد .

بعد از آروم شدن به راهمون ادامه دادیم اولین شهری که باید میرفتیم شهر یوکسک اووا در استان حکاری بود .

حدود ساعت 7 بعد اظهر بود که به یوکسک اووا رسیدیم . یک شهر با یک خیابان سنگ فرش . در شهر مقداری سبزیجات و نان تهیه کردیم و برای پیدا گردن مکان مناسب برای چادر زطدن به راه افتادیم . بعد از خارج شدن از شهر یک ساختمون نیمه کاره پیدا کردیم که مناسب بود برای چادر زدن . نگهبان اونجا پسری بود به اسم ارجون با کمک ارجون چادر رو بر پا کردیم غذای ارجون موقع کمک کرن به ما سوخت و اولین شب تو ترکه رو مهمون برای شام داشتیم بعد از شام یک خواب خوب .

بعد از یوکسک اووا به سمت استان وان به راه افتادیم در مسیر شهرهای باش کاله و گور پینار را پشت سر گزاشتیم در شهر باشکاله و بعد سی کیلومتری باشکاله کمپ داشتیم

بعداز باش کاله یک دوچرخه سوار از سوئیس رو دیدم به نام اندره بعد از حالو احوال و گرفتن اطلاعات مسیر و گرفتن عکس یادگاری آندره نقشه ترکیه را که خیلی بهتر از نقشه ما بود رو به ما داد و بعد خداحافظی

بعد از این شهرها به شهر گواش در کنار در یاچه وان رسیدیم .

در کنار ساحل کمپ زدیم روزی که ما رسیدیم چندتا از دانشجویان ترک اونجا برای تفریح اومده بودن تونستیم با اونا ارتباط برقرار کنیم و به یک رقص گروهی همراه بچه ها دعوت شدیم.

بعد از گواش به سمت شهر ساحلی دیگری به نام تاتوان به راه افتادیم مسیر پر بود از روستاهای زیبا و مناظر خیره کننده حدود ساعت 7 بعد اظهر بود که به تاتوان رسیدیم . این آخرین شهری بود که کنار دریاچه وان قرار داشت در یک پمپ بنزین کمپ زدیم و ....

بعد از تاتوان به سمت شهر بعدی که موش بود به راه افتادیم جاده خوبی بعد از چند روز نصیبمون شده بود حدود 30 کیلومتری کاملا سراشیب بود حدود 2 بعد اظهر به موش رسیدیم بعد از تهیه خوراک به سمت شهر بینگول به راه افتادیم تا حال سه تا استان ترکیه رو پشت سر گذاشته بودیم ساعت 5 بود که به استان بینگول رسیدیم اما هوا بد جوری داشت خراب می شد مجبور شدم یک جایی برای چادر زدن پیدا کنم در بین راه روستایی دیدم به طرف روستا رفتم و از اهالی روستا برای چادر زدن کنار مسجد سوال کردم ظاهرا مشکلی نبود اما با امودن خادم مسجد وضع فرق کرد خادم مسجد مخالفت خودشو اعلام کرد و چادر زدن کنار مدرسه روستا رو پیشنهاد داد ما کاری جز این نمیتونستیم انجام بدیم هنگام چادر زدن کنار مدرسه بچه های ده کنار ما بودن و تا تونستن مارو کچل کردن انگار حضور ما برا شون عجیب بود با وسایل و دوچرخه های ما ور میرفتن و من به هر طریقی می خواستم اونارو از دوروبر چادر و دوچرخه ها دور کنم نمی تونستم آخرش حیدر و چندتا از روستاییان به دتد ما رسیدن و بچه ها رو متفرق کردن .

با حیدر و برادرش آشنا شدیم و حیدر برای ما ماست و پنیر محلی اوورد و شب رو با هم صحبت کردیم . بعد خواب.راستی یادم رفت بگم تمام این استانهایی که تا الان پشت سر گذاشتیم اکثرا کردنشین بودن .

صبح با اومدن حیدر و برادرش کنار چادر و خوردن صبحانه ای که حیدر برامون اورده بود (تخم مرغ آبپز) روستا رو ترک کردیم و به سمت بینگول به راه افتادیم.

ظهر بود که به بینگول رسیدیم در یک قهوه خانه نشستیم که یکم استراحت کنیم و چای بخوریم در اونجا با حمداله اشنا شدم و با هم گردش در شهر پرداختیم حمداله مهندس برق بود و اون روز بیکار بود تونستیم با همراهی حمداله بازارها و مساجد شهر بینگول رو ببینیم.

از حمداله خداحافظی کردیم و به سمت خارج شهر به راه افتادیم .

2/3/88
صبح تا موقعي که راه افتاديم ساعت 9 شد من از فرید جلوتر رفتم . جاده بدجوري اذيت مي کرد اکثرا سربالايي بود حدود ساعت 11 بود که استان بينگول رو رد کرديم اين چهارمين استاني بود که رد مي کرديم
از ورودي استان الازيغ جاده خوب شد حدود 16 کيلومتر سراشيب بود در يک پمپ بنزين توقف کرديم و به خوردن نسکافه از طرف مسئول پمپ دعوت شديم مسئولين پمپ دو برادر دو قولو بودن که هر دو اقتصاد خونده بودن و خوشبختانه انگليسي مي تونستن صحبت کنن نيم ساعتي با هم گپ زديم و بعد خداحافظي و ادامه مسير

امروز هردو مون خسته و ضعيف بوديم در شهر بعدي براي خوردن چاي توقف کرديم به يک قهوه خانه رفتيم در اونجا با يک پيرمرد به نام محمد آشنا شديم . محمد در آلمان کار کرده بود و به قول خودش 4 زبون رو بلد بود ترکي .عربي . کردي . و آلماني
اصليت کرد بود صبت راجع به دين و سياست بود و.... نيم ساعتي اونجا مونديم محمد مارو مهمون کرد و بعد از استراحت به راهمون ادامه داديم.

حدود 60 کيلومتر تا الازيغ داشتيم راه خوب بود اما سر بالايي هاي اول صبح رمقي برامون نگذاشته بود بعد طي 110 کيلومتر تصميم به کمپ گرفتيم در يک پمپ با صحبت کردن با محمد مسئول اونجا چادر زديم و شام و خواب.

3/3/88
صبح 8 از خواب بيدار شديم و مشغول جمع کردن وسايل بوديم که محمد برامون چاي آوورد بعد از خوردن گرفتن عکسي با محمد خداحافظي 30 کيلومتر تا الازيغ فاصله داشتيم جاده خوب و زيبا بود بعد از يک ساعت ونيم به الزيغ رسيديم ورودي شهر به يک کارخانه توليد نون رفتيم در اونجا به چاي دعوت شديم.

چندتا نون هم به ما دادن و بعد به راه افتاديم وارد مرکز شهر که شديم شهري بزرگ پر از فروشگاههاي امروزي و زيبا رو ديديم يک ساعتي تو شهر چرخيديم بعد به يک رستوران رفتيم ميز بغلي ما
دو نفر نشسته بودن که يکشون ميتونست انگلسيي صحبت کنه از اون اطلاعات مسير رو گرفتيم ظاهرا مسير بدي رو پيش رو داريم .

از الازيغ خارج شديم به سمت ملاتيه .

در بين راه به دوتا دوچرخه سوار هلندي بر خورديم يک خانم و آقا به نامهاي رمکو و پترا حدود نيم ساعتي با هم حرفيديم و بعد ...

ساعت 5 عصر بود که وارد استان ملاتيه شديم ورودي استان يک رودخانه زيبا به همراه يک پل قشنگ داشتيم براي رفع تشنگي به يکي از رستوران هاي نزديک پل رفتيم

.ساعت 8 شب بود که توقف کرديم و خوشبختانه براي کمپ يک مغازه خالي به ما پيشنهاد شد و ما هم با خوشحالي پذيرفتيم آخه مکافات چادر جمع کردن فردا صبح رو نداشتيم.
4/3/88
صبح طبق روال هر روز به راه افتاديم 30 کيلومتر تا ملاتيه فاصله بود اما جاده سربالا بود امروز روز خوبي نبود امروز روز پر دردسری داشتیم شانژمان دوچرخه من شکست و مجبور به توقف شدیم برای فیکس کردن اون یک ساعتی مشغول بودیم بعد از فیکس کردن دوچرخه من به راه افتادیم ورودی ملاتیه چندتا دانشگاه بزرگ بود ظاهرا باید شهره بزرگی باشه ورودیه شهر سراشیب خوبی داشتیم وارد شهر که شدیم محمد اردوقان یکی از اهالی شهر مارو به نهار دعوت کرد غذایی مخصوص خیلی عالی بود و ما واقا غافلگیر شدیم با این کار محمد بعد از خوردن غذا به طرف مرکز شهر به راه افتادیم.

شهر قشنگی بود برای وسایل دوچرخه جستجو کردیم اما چیزی که میخواستیم پیدا نکردیم.
)طبق گفته ها ما یک جاده کوهستانی رو پیشرو داریم از ملاتیه خارج شدیم ساعت 8.5 بود که به یک مرکز پرورش اسب رسیدیم اونجا هم باز مارو به چای دعوت کردن و منو فرید تونستیم بریم با (اسبها یک صحبتی بکنبم)

بعد از اونجا برا پیدا کردن جا به راه افتادیم و باز هم یک پمپ و .....

5/3/88
صبح یک مسیر بد و پر از سربالایی رو شروع کردیم اما چاره ای جز رفتن نبود ظهر بود که به یک دوچرخه سوار به نام فرانسوا برخردیم اهل فرانسه و 55 سال داشت طبق گفته خودش با دوست 59 سالش ترکیه رو رکاب میزد والا بعد از دیدین این دوتایکم انرژیمون برا رفتن بیشتر شد در یک پیچ که برا استراحت توقف کرده بودیم نقسیس هم اومد یکم حرف زدیم .

مسیر کاملا کوهستانی و سخت ساعت 7 بود که با اشاره آتیلا یکی از اهالی روستای بین راه برای خوردن چایی توقف کردیم یک عصرانه خوب کره پنیر و زیتون همراه با چای خوردیم و بعد ادامه مسیرساعت 9.5 بود که در یک پمپ توقف و چادر زدیم.

6/3/88
صبح وقتی بیدار شدم دیدم چرخ جلو دوچرخه فرید پنچر شده اولین پنچری تو این سفر برای و ما ناگزیر به رفع اون پرداختیم بعد از جمع کردن وسایل به راه افتادیم در راه از شهرهای درنده و گورا رد شدیم امروز غیر از سرباللیی باد مخلف رو هم داشتیم و این قضیه رفتن رو مشکل میکرد ساعت 7 بعد اظهر بود که برای پیدا کردن جا برای چادر زدن اقدام کردم یک روستا بین راه بود وارد روستا شدم
اولین جایی که به نظرم رسید مسجد بود به طرف مسجد رفتم اما دمه غروب بود و تمام گله های گوسفند به روستا بر میگشتند و همراه اونها سگهای گله یکی از مشکلاتی که ما در بین راه داشتیم تا الان همین سگها بودن یا از ما خوششون نمیومد یا قیافمون براشون جالبه که هر جا ما رو دیدن دنبالمون کردن خلاصه بعد از رد شدن از محلکه سگها و ماجرا هاشون به مسجد رسیدم با خادم مسجد صحبت کردم اما با مخالفت او روبرو شدم در مرکز ده جایی رو به ما نشون داد اما قبل از رفتن برای ما نون و
یک مقدار سبزی و پنیر به ما داد بعد از تشکر به محلی که به ما گفته بود رفتیم اما محلی که باید چادر میزدیم یک مکان باز بود به علت باد شدید از زدن چادر در اینجا پشیمون شدیم و به جاده بر گشتیم شاید یک جایی دیگه بشه پیدا کرد درست روبروی
ده یک آسیاب قدیمی بود که اتاقک کوچک داشت (حمام)بعد از تمیز کردن اونجا وسایل رو پهن کردیم و خواب .

راستی یادم رفت بگم ما الان تو استان سیواس هستیم و هوا هم بد جوری سرد هست شانس اووردیم این اتاقک رو پیدا کردیم وگرنه تا صبح یخ می زدیم
7/3/88
صبح امروز هوا خوب بود و جاده نصبت به دیروز بهتر بعد از 30 کیلومتری که رفتیم من متوجه شدیم چرخ عقب فرید پنچره .فرید به من گفت تا یک چایی درست کنه من پنچری رو می گیرم فرید کارش تموم شد و چای من هم آماده چایی رو خوردیم و آماده حرکت اما متاسفانه موقع راه افتادن فرید متوجه خرابی در محل سوزن لاستیک عقب شد که قابل تعمیر نبود ناگزیر تیوپ رو عوض کرد بعد به راهمون ادامه دادیم.
در بین راه شهر پینار باشی رو داشتیم در اونجا نون و چیزای دیگه خریدیم و ادامه مسیر.
فرید: من جلوتر از احمد میرفتم بعد از چند دقیقه متوجه غیبت طولانی احمد شدم ناگزیر 10 کیلومتر رو برگشتم بله شانژمان احمد پکیده بود با وصله پینه کردن شانزمان به را ادامه دادیم.
خرابی دوچرخه منو بدی راه سرعت مارو کم کرده بود.

به یک پمپ رسیدیم من با حاکان مسئول اونجا برای کمپ صحبت کردم و موافقت تا کیصری 80 کیلومتر دیگه داشتیم راستش رو بخواهید اصلا فکر نمی کردم به کیصری برسیم این چند روزگذشته
خیلی خسته شدیم شب رو با بجه های پمپ صحبت و بازی کردیم و بعد خواب.

8/3/88
بعد از چند روز راه بد این بهترین جاده بود که پیش رو داشتیم 40 کیلومتری کیصری به دو تا دوچرخه سوار برخوردیم از اتریش و چک حدود نیم ساعتی با هم بودیم قصد اونها ایران و بعد پاکستان و هند بود.

جاده خوب رو تا کیصری رکاب زدیمحدود 3 عصر بود که به کیصری رسیدیم وارد مرکز شهر شدیم و دنبال پیدا کردن فروشگاه وسایل دوچرخه در کنار قلعه شهرزاد.

مرکز شهر ناگهان فارسی صحبت کردن چنند نفر با هم مارو متوجه کرد بله سه نفر ایرانی بودن به نامهای مختار پویان و لیلا بعد از حالو احوال برای گردش در شهر به راه افتادیم این بچه ها چند سالی بود که در ترکیه ساکن بودن.

برای رفتن و اقامت در کشورهای استرالیا و کانادا و... طبق گفته مختار ایرانی تو این شهر زیاد بود مختار بهایی و لیلا و پویان لائیک بودن پویان از ما دعوت کرد که به خونش بریم و 5 نفری به سمت خونه پویان به راه افتادیم در خونه حمام گرم و پویان غذا درست کرد و خوردیم بعد از استراحت با بچه ها به مرکز شهر رفتیم و یک فروشگاه که لوازم دوچرخه رو داشت پیدا کردیم.
لیلا و مختار مارو ترک کردن و ما با پویان در شهر به گردش پرداختیم بعد از شام منو پویان تا 4 صبح بیدار بودیم و حرف می زدیم و بعد خواب

9/3/88
ساعت 12 از خواب پاشدیم با صحبت کردن با پویان قرار شد که 3 نفری به کاپودوکیا بریم مسافت 70 کیلومتر بود .کاپودوکیا یک منطقه شامل چند شهر و روستا ست اولین شهری که در مسیر داشتیم شهر اورگوپ بود ساعت 9.5 به اورگوپ رسیدیم در بیرون شهر چادر زدیم و شام خوردیم و خواب و خودمون رو برای یک گردش خوب برای فردا آماده کردیم

10/3/88
صبح از خواب که بیدار شدیم بعد از خوردن صبحانه به سمت مرکز شهر اورگوپ حرکت کردیم شهر پر بود از توریست.

دوچرخه ها رو در یک مسجد گذاشتیم و به سمت بالای شهر که خونه های سنگی درش بود رفتیم شهری زیبا پر از هتل های زیباتر بعد از گردش در شهر پویان میخواست مارو ترک کنه و به کیصری برگرده با هم به ترمینال شهر رفتیم و پویان رو بدرقه کردیم بعد از اورگوپ به سمت شهر بعدی که آوانوس باشه به راه افتادیم فاصله 10 کیلومتر بعد رسیدن به آوانوس سراغ یک کافی نت رفتیم.
در اونجا فرید به بهانه درست کردن یکی از دستگاهای کامپیوتر با ارتور صاحب کافی نت رفیق شدم و 2 ساعتی با هم گپ زدیم.

آرتور متولد استانبول بود و اطلاعات خوبی به من داد و بعد به یک رستوران در شهر رفتیم و نهار خوردیم حدود ساعت 7 بود که آوانوس رو به سمت شهر بعدی یعنی گلشهر ترک کردیم حدود ساعت 10 شب بود که به گلشهر رسیدیم در کنار یک مارکت با هماهنگی متین صاحب مارکت چادر زدیم اون شب باد زیادی میومد اما جای ما جون محصور بود در امان بودیم

11/3/88
صبح بعد از جمع کردن وسایل به راه افتادیم من گفتم ماهیگیری کنیم به کنار یک رودخانه در مسیر رفتیم اما تلاش ما بیهوده بود 2 ساعتی الاف شدیم و هیچ. شهر بعدی کیرشهیر بود در مسیر شهر حاجی بکتاش رو داشتیم در اونجا یک استراحت داشتیم.

و بعد حرکت در راه یک پنچری برای من داشتیم و ساعت 3 به کیرشهیر رسیدیم بعد از گردش در شهر و بازدید مساجد قدیمی شهر به یک کافی نت رفتیم یکی از دوستان به نام آلپر در آنکارا مارو هاست کرده بود خوشحال شدم آخه همیشه نگرانی اینو داشتیم که تو شهرهای بزرگ مثل آنکارا و استانبول چه باید کرد چون پیدا کردن جا برای کمپ مشکله خلاصه بعد از جواب دادن به الپر به طرف شهر بعدی که آکپینار بود به راه افتادیم 15 کیلومتر مونده به آکپینار در کنار یک چشمه چادر زدیم و خواب.

12/3/88
صبح طبق معمول همیشه به سمت کیرک کاله شهر بعدی در مسیر کسکین رو داشتیم یک چیز جالب اینکه از ورودیه استان کیرکاله آسفالت جاده 180 درجه تغییر کرد این استان قبلی آنکاراست تا قبل از این پوشش جاده ها کاملا خراب و بد بود خلاصه ساعت 3 به شهر کیرک کاله رسیدیم بعد از گردش در شهر و چک میل در یک کافی نت متوجه شدم یکی دیگه از دوستان به نام اندر در استانبول مارو هاست کرده و باز هم خوشحال شدم هوا اون روز خیلی گرم بود ناگزیر تا ساعت 7 در یک پارک نشستیم تا هوا بهتر شه بعد حرکت کنیم تا آنکارا 80 کیلومتر داشتیم خروجی شهر جاده در دست تعمیر بود و خیلی شلوغ فرید جلوتر از من بودم و وقتی متوجه غیبت من شد با اشاره راننده یک ماشین برگشت من خورده بود زمین خدا رو شکر مشکل جدی پیش نیومده بود.من تو زانو احساس ناراحتی می کرد مجبور شدیم برای توقف اقدام کنیم بعد از یک ساعت یک جای مناسب برای کمپ پیدا کردم و چادر رو بر پا کردیم اون شب لوبیا درست کردیم اما از بس گرسنه بودیم لوبیا هارو نپخته خوردیم.

13/3/88
شب قبل 50 کیلومتری آنکارا کمپ زده بودیم بعد از خوردن صبحانه حرکت حدود 10 کیلومتر تا شهر ادمداغ جاده خراب بود و هوا هم خیلی گرم در شهر در یک پارک توقف و استراحت کردیم بعد از ادمداغ جاده تا خود آنکارا سراشیب و با حال حدود 12 به آنکارا رسیدیم یک مشکلی که از اول ورود به ترکیه داشتیم وضع تابلوهای ترافیکی بوده ما حدود 5 کیلومتری از مرکز شهر دور شده بودیم که با پرسوجو تازه فهمیدیم اشتباه اومدیم خلاصه با پرسیدن از انو از اون راه رفتن به مرکز شهر رو پیدا کردیم در محله ممک توقف کردیم من یک کارت تلفن خریدم و به آلپر زنگ زدم و آدرس خونشو گرفتم ظاهرا 3 ساعتی باید رکاب میزدیم تا به آلپر می رسیدیم راستی یادم رفت بگم به محض ورود به آنکارا بارون شدیدی گرفت . خلاصه به طرف خونه به راه افتادیم شهر قشنگیه آنکارا آلپر تا ساعت 6 سر کار بود و ما باید ساعت 7 به اون میرسیدیم و این وسط ما یکم وقت داشتیم که چرخی بزنیم در یک پارک در نزدیکیه خونه توقف کردیم و منتظر آلپر شدیم ساعت 7 بود که به آلپر دوباره زنگ زدم اطلاع دادم از سر کار میومد و با دیدن قیافه های تابلوی ما جلو اومد و معرفی کرد و با هم به طرف خونه رفتیم در یک آپارتمان در طبقه سوم زندگی می کرد و ما نمیتونستیم دوچرخه ها رو بالا ببریم ناگزیر وسایل رو بردیم بالا و دوچرخه هارو پایین به یک تیر چراغ قفل کردیم من برای دوش گرفتن رفت و فرید و آلپر لوحی رو که از طرف موسسه محک تو ایران برای موسسه لوسف آورده بودیم و جعبه اون داغون شده بود با جسب و ... تعمیر کردن .
آلپر ماکارونی درست کرد و با هم خوردیم و آلپر باید برای دیدن دوست دخترش میرفت کلید رو به ما داد و رفت خوشبختانه آلپر کامپیوتر و اینترنش به راه بود می شد خبری از ایران بگیرم من بعد از رفتن آلپر خوابید اما فرید ظاهران تا ساعت 2 بیدار بود.

14/3/88
صبح برای رفتن به لوسف آماده شدیم راستی یادم رفت بگم آلپر در یک شرکت اروپایی طراح صنعتی بود بچه باحال بود هنرمند و دست به قلم و تا حالا چندتا سفر هم به کشور های آمریکایی داشت . بعد از رفتن آلپر ما هم به راه افتادیم خوشبختانه موسسه لوسف در نزدیکیه خونه آلپر بود . بعد از ورود به لوسف با خانمی به نام نورگل آشنا شدم که یکی از کارمندان موسسه بود (موسسه لوسف یک مرکز حمایت از کودکان سرطانی هست که در آنکارا و استانبول دفتر دارن )با نشون دادن لوح و گفتن جزئیات اونو از قصد سفرمون آگاه کردیم نورگل بعد از تماس با همکارانش و مطلع ساختن اونها از ورود ما خانم هولیا مدیر روابط عمومی رو به ما معرفی کرد با هولیا و نورگل به ساختمون مرکزی رفتیم و در اتاق روابط عمومی به صحبت کردن در مورد سفرمون و گرفتن عکس مشغول بعد هولیا از ما خداحافظی کرد و ما با نورگل برای دیدن موسسه و بیمارستان رفتیم با بچه های بیمارستان عکس گرفتیم و....

هنگام برگشتن در شهر یک فروشگاه لوازم کوه دیدم و تبه اونجا رفتیم در حال چرخ زدن در فروشگاه بودیم که صاحب مغازه اومد بعد از پرسیدن ملیت ما شروع به فارسی صحبت کردن کرد رسول اهل تبریز بود و اطلاعات خوبی راجع به قیمتها و وسایل مورد نیاز ما داد وما فهمیدیم که در ایران با قیمت مناسبتر میشه وسایل تهیه کنیم از رسول خداحافظی کردیم و بعد از گردش به خونه برگشتیم بعد از درست کردن شام آلپر و دوتا از دوستاش به خونه اومدن اونها سوالاتی راجع به ایران داشتن و من سعی کردم از طریق نشون دادن عکسهایی از ایران و گفتن یکسری چیزا چهره واقعی ایران رو بهشون نشون بدم متاسفانه ذهنیت بدی راجع به ایران وجود داره بعد از صحبت کردن آلپر و دوستاش رفتن و من هم خوابیدم و فرید رفت پای کامپیوتر تا ساعت 2 و بعد خواب.

15/3/88
امروز می خواستیم بریم سفارت گرجستان برای گرفتن ویزا اول رفتیم سفارت ایران تا اگه نامه ای چیزی لازم داره بگیریم اما ظاهرا چیزی لازم نبود فقط آدرس رو پرسیدیم و به طرف سفارت گرجستان به راه افتادیم خیلی دور بود خلاصه بعد از 2 ساعت رسیدیم مسئول دمه در متاسفانه یک ترک زبان بود و بعد از گفتن قصدم به هر نحو ممکن و تماس با تلفنی با اتاق کارمندان سفارت به من گفت که در آنکارا نمی تونیم ویزا بگیریم و ویزا سر مرز صادر میشه با اصرار منهم برای رفتن به داخل سفارت موافقت نشد و بدون اینکه جواب قانع کننده ای بگیریم بر گشتیم (یادم رفت بگم ما بعد از ترکیه می خواستیم با کشتی بریم گرجستان و بعد ارمنستان و رو رکاب بزنیم ) به خونه که برگشتیم آماده شدیم برای رفتن به استانبول قرار شد که برای گرفتن ویزا در استانبول تلاش کنیم ساعت 6 راه افتادیم و حدود ساعت 10 از آنکارا خارج شدیم ودر یک پمپ کمپ زدیم

16/3/88
مسیر حرکت زیبا و ما عجله ای برای رفتن نداشتیم.

بعد از 50 کیلومتر در یک پمپ توقف کردیم و فرید به آلپر تماس گرفت و از اون بابت پذیراییش تشکر کرد . 10 کیلومتری که جلو رفتیم دو تا توریست رو دیدم که پیاده کوله به پشت میومدند ایستادیم و بعد از احوال پرسی متوجه شدیم البرتو وجرارد دوتا اسپانیایی هستن که از بارسلونا پیاده تا اینجا اومده بودن به پیشنهاد من قرار شد کنار جاده نزدیک رودخونه بشینیم و چای بخوریم من پی فراهم کردن آتیش برای چای رفتم و فرید بیشتر از حال اونها جویا شد، ظاهرا 6 ماه ی بود که از بارسلون حرکت کرده بودن و قصد داشند به اورشلیم برن بعد خوردن چای پیشنهاد موندن و چادر زدن در اینجا از طرف من و موافقت بجه ها برای محیا کردن شام دست به کار شدیم و بجه ها در رودخونه یک صفایی دادن شام درست شد و بعد از شام دور آتیش نشستیم و مشغول صحبت شدیم شب هم 4 نفری تو چادر خوابیدیم .

17/3/88
صبح بعد از خوردن صبحانه از هم جدا شدیم حدود 30 کیلومتر جاده سر بالایی بود اما باقی مسیر عالی و سراشیب و زیبا حدود 125 کیلومتر رکاب زدیم و در یک جای دنج چادر زدیم وچای و شام که سیبزومینی و فلفل کبابی بود نوش جان کردیم.

18/388
مثل دیروز و.............

19/3/88
تا موقعی که وسایل رو جمع کردیم و حرکت کردیم ساعت 11 شد در مسیر در شهر کنده توقف کردیم و در اونجا به یک دوچرخه فرشی رفتیم که لوازم هم داشت صاحب مغازه اسمش مراد بود پیش مرا د ترک بند جلوی دوچرخم که شکسته بود رو جوش دادم و بعد از خردن یک نوشیدنی که مراد دعوت کرده بود به راهمون ادامه دادیم .

در مسیر شهر آداپازاری رو داشتیم در میدان اصلی شهر یک فستیوال رقص بود به اونجا رفتیم و مشغول تماشا شدیم.

البته کابل دوربین رو گم کردیم و بعد براه افتادیم کم کم داشت شب می شد و ما باید دنبال جا می گشتیم تو مسیر یک آلاچییق بود که که کنار یک فضای باز داشت با آیهان صاحب اونجا برای چادر زدن صحبت کردم موافقت کرد بعد نشستیم پیش آیهان برامون گیلاس وگوجه سبز آورد ،فرید شام درست کردم و با هم خوردیم و فرید با آیهان تخته بازی کرد .

20/3/88
ساعت 10 از خواب پاشدیم و بعد از خداحافطی از آیهان به سمت ایزمیت شهر بعدی به راه افتادیم شهری ساحلی و زیبا بعد از گردش در شهر به دنبال شارژر گوشی گشتیم اما متاسفانه پیدا نکردیم و عکسی از شهر زیبای ایزمیت نداریم بعداز ایزمیت به استان استانبول رسیدیم از ابتدای استان شهر ها به هم چسبیده بودند و اصلا مشخص نبود در کدام شهر هستی حدود ساعت 8 بود که مال تپه یکی از ناحیه های استابول رسیدیم یک تلفن پیدا کردم و با اندر تماس گرفتم و آدرس رو گرفتم بعد از پرسیدن از اهالی اونجا متوجه شدم که باید به قسمت اروپایی استانبول بریم بعد از خوردن غذابه راه افتادیم شب شده بود که حرم مکانی که کشتی ها تنگه بسفر رو برای رفتن به قسمت اروپایی ترک می کنند با کشتی به قسمت اروپایی رفتیم به اونطرف که رسیدیم با پرسیدن متوجه شدم که باید حدود 40 کیلومتری رکاب بزنیم شروع کردیم و هر جا می تونستم از مردم آدرس آوچیلار رو می پرسیدم در یک محله یک تلفن دیگه به اندر زدم حدود 1 شب بود که به اندر رسیدیم . اندر در طبقه بالای یک آپارتمان 4 طبقه زندگی می کرد باز دوباره بردن وسایل به آپارتمان و همجنین دوچرخه ها بعد صحبت با اندر و شام و خواب.
صبح همراه اندر و فرید براي ديدن مكان هاي ديدني شهر به راه افتاديم روز اول به ميدان تكسيم رفتيم و از خيابان استقلال و كليسا ديدن كرديم روز بعد به ديدن مسجد هاي شهر مسجدهاي اياصوفيا و سلطان احمد از سواحل و بندر گاهاي استانبول و بازارهاي قديمي و جديد ديدن كرديم .

استانبول شهر بزرگيه واقا بزرگ به دو بخش اروپايي و آسيايي از طريق تنگه بسفر كه درياي سياه رو به مرمره وصل مي كنه تقسيم مي شه خود ترك هابه استانبول مي گن بويوك شهير يعني شهر بزرگ واقعا هم كه بزرگه از محل اقامتمون تا مركز شهر كه ميومديم اونم با مترو و مترو باس (كه مثل بي آر تي ) هاي خودمونه 2 ساعتي طول مي كشيد.تازه من قسمت اروپايوشو مي گم . خلاصه 3 و 4 روزي با اندر استانبول رو قشنگ گشت زدیم.

شبها هم كه فرید اكثرا شام درست مي كردم و با هم مي خورديم اندر مجرد و همراه دوتا از دوستاش زندگي مي كنه پسر واقعا محشريه. خونه اندر اينترنت دسترسي داشتیم و خبرهاي ايران و انتخابات رو از اينترنت پيگيري مي كردم و متاسفانه اخبار بدي كه
مي شنيدم..

روز چهارم اقامتمون تو استانبول دوتا مهمون ديگه از كانادا براي اندر اومدن به نامهاي سباستين و اليزابت كه ايندو از مصر و اسرائيل و اردن ديدن كرده بودن و بعد از تركيه ميخواستن سفرشون رو به اكراين وپاريس ادامه بدن شب دختر خاله هاي اندر و دوستاش اومده بودن خونه اندر با اونها شام خورديم و صحبت كرديم .

فردا با مشورت فرید به طرف تكيرداغ شهرهاي ساحلي بعد از استانبول به راه افتاديم دو روزي رو در ساحل و شهرهاي بعد استانبول چرخيديم و بعد به استانبول برگشتيم .

متاسفانه به علت مشكلات مالی و مشكلات كاري مجبور به برگشت شديم . با اندر براي تهيه بليط قطار رفتيم به ايستگاه حيدر پاشا بليط رو براي چهارشنبه شب گرفتيم . مشكلي كه داشتيم دوچرخه ها بود كه يك بلايي بايد سرشون ميوورديم خلاصه چهارشنبه بعد از خداحافظي از اندر به طرف ايستگاه به راه افتاديم در ايستگاه دوچرخه ها رو باز كرديم و بسته بندي كامل و به انبار توشه تحويل داديم و منتظر حركت قطار شدیم .

قبل از حركت با بچه هاي ايراني كه همسفر ما بودن آشنا شديم . حدود 12 شب بود كه قطار حركت كرد .

قطار استانبول تهران وسيله خوبيه برا كساني كه ميخوان برن تركيه هم ارزونه هم راحت، تو قطار با دوستان جديد مشغول بوديم از خاطرات اونها تو سفراشون جويا شديم و شبها هم كه به رستوران قطار مي رفتيم و رقص و آواز و ...
بعضي از مسيرهايي كه قطار مي رفت براي من و فرید جالب بود آخه همون جاده هايي بودن كه ما روزهاي پيش ركاب زده بوديم و باز خاطرات اونا برامون زنده مي شد .قطار بعد از عبور از شهرهاي آنكارا كيصري و سيواس به تاتوان رسيد در تاتوان ما بايد از قطار خارج مي شديم و با كشتي دراچه وان رو مي رفتيم و بعد سوار قطار ايران مي شديم . اما در تاتوان تاخير داشتيم در نزديكيهاي ايستگاه يك عروسي بود و اين تاخير باعث شد كه ما و چند تا از مسافرا به اون عروسي خودمون رو دعوت كنيم .

راستي يادم رفت بگم تو قطار ناني از تايوان و اندرو از سويس همسفر ما بودن تو اين مدت از ايران براشون گفتيم و ... بايكي از همسفرامون به اسم هادي آشنا شدیم كه به علت سفرهاي كاريش از خيلي از كشورا ديدن كرده بود بچه باحالي بودو ..خلاصه شب ما وارد كشتي شديم و 5 و 6 ساعتي بايد رو آب مي بوديم بچه ها رو عرشه كشتي بساط رقص و آواز راه انداخته بودن و فرید خلاصه يك آوازي خوند.

صبح ساعت 6 بود كه به وان رسيديم و از كشتي پياده شديم و سوار قطار ايران يك شب رو هم تو قطار سپري كرديم اما با حالو هواي اسلامي صبح ساعت 9 بود كه به تهران رسيديم تا موقعي كه بارهامون بياد فرید رفت و بليط مشهد روگرفت و بعد از خداحافظي از
بچه ها و تحويل دوچرخه ها به انبار و يكم معطلي سوار قطار مشهد شديم و با تاخير 3 ساعته به مشهد رسيديم .
اين سفر هم با همه خوبي ها و بدي هاش به اتمام رسيد ... به امید سفر های جدید.

سفر به دوردست ها

سایکل توریست ترکیه